صبا اگر گذرى افتدت به کشور دوست
بیار سوى محبان پیامى از در دوست
وگر چنان که در آن حضرتت نباشد یار
براى دیده بیاور غبارى از در دوست
غبار درگه او توتیاى دیده کنیم
بدین وسیله ببینیم سوى منظر دوست
بسوختیم ز هجران شراب وصل بیار
که آب دوست نشاند شرار آذر دوست
من گدا و تمناى وصل او هیهات
مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست
اگرچه دوست به چیزى نمىخرد ما را
به عالمى نفروشیم موئى از سر دوست
چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد
که هست فیض ثناخوان کمینه چاکر دوست
برا امام که بنیاد عمر بر باد است
بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است
غلام همت آنم که جز محبت تو
ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است
شنیدهاید که در حق دوستان على
سروش هاتف غیبم چه مژدهها داد است
که اى ولىّ ولىّ خدا و عترت او
نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است
تو را ز کنگره عرش مىزنند صفیر
ندانمت که در این دامگه چه افتاد است
حکایتى کنمت بشنو و شناسا شو
که این حدیث ز پیر شریعتم یاد است:
مجو طهارت مولد ز دشمنان على
که حمل مادر این قوم از دو داماد است!
یکى پدر دگر ابلیس هر دو کرده دخول
از اختلاط دو آب آن عدوى من زاد است
به پاى خود به جهنم رود عدو تو مگوى
که بر من و تو درِ اختیار نگشاد است
حسد چه مىبرى اى دشمن على بر فیض
ولاى آل نبى روزى خداداد است
به علم آل نبى هر کسى که ره دانست
درِ دگر زدن اندیشه تبه دانست
بر آستانه ایشان هر آن که راهى یافت
به روى ارض ملک را قرارگه دانست
درِ مدینه علم رسول هر که شناخت
به گنجهاى حقایق تمام ره دانست
نیافت افسر حُبّ على مگر آن کس
که سرفرازى عالم در این کُلَه دانست
وراى دوستى خاندان ز ما مطلب
که شیخ مذهب ما غیر از این، گنه دانست
دلم ز اهل نفاق و صحابه شد بیزار
چرا که شیوه این قوم دل سیه دانست
تو پادشاه زمانى و من گداى درت
خوش آن گدا که درِ چون تو پادشه دانست
جز آستان امامم دگر پناهى نیست
سر مرا به جز این در حوالهگاهى نیست
چرا ز درگه آل نبى بتابم روى
از این بهم به جهان هیچ رو و و راهى نیست
مدار جهل به ایشان هر آنچه خواهى کن
که در شریعت ما زین بتر گناهى نیست
امام گر نبود در زمانه خرمن عمر
بگو بسوز که بر من به برگ کاهى نیست
عنان بکش چو برون آئى اى امام زمان
که نیست بر سر راهى که دادخواهى نیست
چنین که از همه سو فیض فتنه مىبینى
به از حمایت لطفش مرا پناهى نیست
